‘Hitteplan’

Ik sla de de krant open en beland aan op pagina 7. Lees je even mee? ‘Hitte vooral risico voor ouderen’, ‘Geitenhouders willen opheldering over Q-koorts’, ‘Schade zonnebrandcrèmes niet bewezen’, ‘Treinseinen beter beveiligd op belangrijke trajecten’. Er is een Nationaal Hitteplan, waarmee bewerkstelligd moet worden dat risicogroepen extra aandacht krijgen als de temperatuur gedurende 4 dagen boven de 27 graden is, de geitenhouders ondervinden schade van de draconische maatregelen om de Q-kooerts terug te dringen, zonnebrandmiddelen zouden onze hormoonhuishouding beïnvloeden en de routes waar treinen die gevaarlijke stoffen vervoeren rijden worden extra beveiligd. Als je niet beter wist zou je denken dat elke stap buiten de deur een onverantwoorde blootstelling is aan gevaren. Sterker nog: je hoeft er de deur niet voor uit, thuis kan je ook uitdrogen en je zult maar dicht op het spoor wonen, of in de buurt van een geitenboerderij.

Ik vind deze nadruk op veiligheid wel tekenend voor onze samenleving. We brengen alles onder controle. In 2003 was ik op vakantie in de Drôme Provencale. De Fransen die ik sprak klaagden over de hitte: ‘Quel chaleur!’ Het verbaasde me toen, het hoort hier toch zonnig en warm te zijn? Daarom ga ik er juist naar toe! Eenmaal thuis werd me duidelijk dat de hittegolf heel wat Franse bejaarden het leven had gekost. Maar wat me ook trof as een ander berichtje: een Fransman had de politie in Parijs gebeld of ze even langs wilden bij zijn moeder. Ze woonde in het 12e of 13e arrondissement, dat wist ie niet precies. Hij maakte zich wat zorgen door de berichten in de krant over bejaarden die niet genoeg dronken. Moest de politie daar wat aan doen? Wist hij niet meer waar zijn moeder woonde? Nog heel wat dat hij zich bekommerde om zijn moeder…

Wat is er met ons aan de hand? Waarom maken we van veiligheid een publiek issue? Komt dat omdat de sociale verbanden uit elkaar vallen? Zijn we ons verantwoordelijkheidsgevoel kwijt? The Salvation Army  in Groot-Britannië heeft een aantal jaren geleden aan het Henley Centre de opdracht gegeven om het verantwoordelijkheidsgevoel van de gemiddelde Brit in kaart te brengen. Het rapport stamt uit 2004 . Lees je even mee in de conclusies?

– The crisis of care for elderly people in Britain today. Demographic, geographic and family changes have resulted in a high and growing number of elderly people in need of support.
– The critical shortage of childcare places. As women have taken on more and more of the economic responsibility of providing for their households, many one- and two-parent families are struggling to cope with the demands of work and parenthood.
– The lack of support for informal carers, who are caring for those in need within their immediate households, and are often suffering from ill-health themselves.
– The shortage of care places for adults with physical, sensory or learning disabilities.

Is er wat aan gedaan? Is de situatie verbeterd, verslechterd? Heeft in Nederland de Wet op Maatschappelijke Ondersteuning wat geholpen? Ja, er is wat verbeterd op het terrein van wetgeving. Nee, er is aan de mentaliteit van de Nederlander, Brit of Fransman, van de West-Europeaan niet veel verbeterd. De Fransen waren in 2003 behoorlijk onder de indruk. Een jaar later keerden ze zich tegen de maatregelen om herhaling te voorkomen: te duur.

Een kwestie van mentaliteit

Wat is nodig? Gemeenschappen van mensen die een bindende functie hebben, die de sociale cohesie bevorderen, die verschillen tussen leeftijd, cultuur of land van herkomst overbruggen. Wie? Waar? Iemand?


About this entry