Franse Barok

Door de films ‘Le Roi danse’ met muziek van Lully en ‘Tous les matins du monde’ met muziek van Sainte Colombe en Marais zijn mijn ogen (en oren) geopend voor de Franse Barok. Natuurlijk kwamen ze wel eens langs: Francois Couperin, Jean Philippe Rameau, André Campra, Henry Dumont, Michel-Richard Delalande, Marc-Antoine Charpentier, Jean Gilles, Jean-Féry Rebel, om er een paar te noemen. Maar ik had ze nooit met elkaar in verband gebracht en nooit veel aandacht aan ze geschonken. De Engelse, Italiaanse en Duitse Barok boden al genoeg om naar te luisteren. Ik heb mezelf tekort gedaan. Door de film ‘Tous les matins du monde’ is mijn aandacht bijzonder gevestigd op de viola da gamba. Was ik al verkocht aan de cello, de viola da gamba zou deze wel eens naar de kroon kunnen steken. Ik ga binnenkort Boudisque eens plunderen. Benieuwd wat ze aan Franse componisten uit de Barok hebben staan. En daarna? De Spaanse Barok dan maar?

Gek eigenlijk hoe beelden en indrukken die op de lagere school (zo heette de basisschool toen nog) zijn aangebracht een rol spelen in mijn perceptie nu: natuurlijk werd er met ontzag gesproken over Johann Sebastian Bach en Georg Friedrich Händel. En ach, dat de mannen pruiken droegen en schoenen met gespen en kousen onder een halflange broek, ja, dat was toen zo. Maar de pruikentijd kwam van stal bij Lodewijk de Veertiende. Die koning was verwijfd, zei de meester. Ik zag zelf geen verband tussen Duitsland, Engeland en Frankrijk in die tijd en de Barok. Het heeft zelfs even geduurd voor ik de architectuur en de muziek uit de Barok met elkaar verbond. De muziek vind ik prachtig, de architectuur stukken minder.


About this entry