Rwanda

Il était une fois un petit village…

Een aangrijpende minidocumentaire met een cynische voice over, uitgesproken in een bevallig Frans. Waarom doet me dit filmpje zoveel? Het zijn niet in de eerste plaats de schokkende beelden. Veel indringender is het sobere relaas van aangrijpende gebeurtenissen. De wrange ‘grapjes’, de uiterlijk onbewogen stem, het draagt bij tot een indringend appèl. Ondertussen zijn de beelden van de schedels, rijen en rijen keurig gerangschikt, onthullend genoeg. Ook de witte lijkjes van de kinderen krijg ik niet meer van mijn netvlies.

“Neighbors hacked neighbors in their homes, and colleagues hacked colleagues to death in their workplaces. Doctors killed their patients, and schoolteachers killed their pupils. Within days, the Tutsi populations of many villages were all but eliminated, and in Kigali prisoners were released in work gangs to collect the corpses that lined the roadsides. Drunken militia bands, fortified with assorted drugs from ransacked pharmacies, were bused from massacre to massacre. Radio announcers reminded listeners not to take pity on women and children.”

Maar waarom heeft de internationale gemeenschap niet ingegrepen toen Hutu’s en Tutsi’s elkaar naar het leven stonden? Ik begrijp het in zekere zin wel: we hebben daar geen zwaarwegende belangen. De situatie is daar blijvend ontwricht. Zijn we verantwoordelijk? De aanvangszinnen in de minidocumentaire hebben het over ‘global village’ en ‘we houden van onze buren als van onszelf’. Ergens in een wijkje van onze ‘global village’, Rwanda genoemd, in het dorpje Murambi, werden Tutsi’s door de overheid en de kerk ‘gevraagd’ te schuilen in een schoolcomplex. Het was een val: 50000 Tutsi’s, mannen, vrouwen, kinderen zijn in koelen bloede vermoord met geweren, machetes, granaten, stokken. Een genocide. Waarom wisten we van niets? Wisten we werkelijk van niets? Politici wisten het, wereldleiders wisten het. Ze hebben er van alles over gezegd en er niets aan gedaan. Of toch: hun eigen burgers geëvacueerd…

Darfur: genocide

De reactie op Darfur is niet veel beter dan die op Rwanda. De internationale gemeenschap toont zich machteloos. Maar is dat ook zo? Waar komt de lauwheid vandaan? Heeft Darfur ook geen bodemschatten?

Afghanistan

Onlangs kwam de aap uit de mouw: Afghanistan barst van de bodemschatten. Daarom zijn we aanwezig in die zandbak met stuurse bewoners. Karzai en elke andere Afghaan ziet ons liever gaan dan komen. Maar wij mompelen iets over ‘enduring freedom’ en proberen de bodemschatten veilig te stellen. Voor onszelf.

Het eeuwige Westen

Veel staten hebben hun grenzen gekregen door toedoen van koloniale grootmachten. Met Westerse willekeur zijn lijnen op de kaart gezet. Volken zijn verspreid geraakt over verschillende landen. Volken zijn met elkaar opgezadeld in een staat. Monstrueuze constructies zijn  het. Tot op de dag van vandaag draagt de lokale bevolking de lasten van deze maatregelen. En daarom blijven de voormalige koloniale machten verantwoordelijk.

Ik ben ook al van het idee af dat democratisch gekozen regeringen besluiten nemen als het gaat om inmenging in de situatie elders. Lobbyisten van machtige industrieën, die laten regeringen naar hun pijpen dansen. We zien ze niet, ze zitten in de coulissen.

Tantalum

We komen grondstoffen tekort. Voor onze laptops en mobieltjes hebben we coltan, magnesium en tantalum nodig. Onder andere tantalum wort gevonden in Rwanda. Wellicht wordt het toch eens tijd voor een, hoe zullen we het noemen, missie voor vrede en opbouw van dit verscheurde land. Kunnen we ze en passant ‘helpen’ met de winning van enige delfstoffen…

P.S.

Dit wil je niet lezen: blog Marcia Luyten


About this entry