Dialogue avec mon Jardinier

Jean Becker heeft een intieme en ontroerende film geproduceerd met ‘Dialogue avec mon Jardinier’ (2007). De Parijse schilder Dupinceau (van der Kwast?)ligt overhoop met zijn vrouw, zijn dochter, zijn artisticiteit en zichzelf. Hij is bijzonder onaangenaam gezelschap. Gaandeweg komen we erachter dat hij al langere tijd een ‘onecht’ leven leidt. Hij deelt het bed met zijn modellen en zijn vrouw, die het aanvankelijk gedoogt, wil bij hem weg. Na de dood van zijn ouders betrekt hij het ouderlijk huis, om Parijs en zijn ‘painters block’ te ontvluchten. Een oude schoolmakker reageert op een oproepje om een moestuin aan te leggen. De kennismaking tussen Dupinceau en Leo (wordt ‘Dujardin (van der Tuin) genoemd) verloopt aanvankelijk wat stroef, ze zijn van elkaar vervreemd. Leo is gepensioneerd spoorwegarbeider, getrouwd met een Algerijnse en altijd eenvoudig gebleven. Hij handhaaft vertrouwde waarden en normen. Dupinceau komt langzaamaan onder invloed van zijn vriend en tuinman Leo. Hun dialogen worden inniger en vertrouwder en er groeit een vriendschap, waarbij de ongelijkwaardigheid verdwijnt. Leo blijft zichzelf, de schilder verandert. Als Leo ongeneeslijk ziek wordt verdiept de band zich nog meer.
Natuurlijk is het landschap en de omgeving idyllisch, het weer bijna altijd mooi en het leven goed. Becker focust op de twee vrienden en daardoor komen de relaties met de andere personages nauwelijks uit de verf. Maar dat is niet erg, het zou maar afleiden. Ik betrapte me er op dat ik met Dupinceau steeds nieuwsgieriger werd naar het leven van Leo, terwijl het me toch niet aantrok. Maar ik begrijp wel de sterke en veranderende invloed die de tuinman heeft op de schilder. Het is niet de verdienste van Leo, want hij lijkt het zich nauwelijks bewust. Het is de schilder die zich langzaam opent en weer mens wordt, door de groeiende kameraadschap.

Leo, tuinman, coach?
Hoe doet die Leo dat toch? Is dat na te bootsen? Nee, want het zou dagelijks aandacht vragen voor zoiets als een moestuin en dan terloops een spiegelende functie hebben voor je kandidaat. Of toch? Ik merk wel dat authenticiteit op prijs wordt gesteld. En als coach beperk ik me niet uitsluitend tot het tevoren vastgestelde en afgesproken terrein. Gevraagd en ongevraagd komen mijn persoonlijke waarden en normen ter sprake. Dat bevalt eigenlijk wel goed…
Ik weet zeker dat ik een aantal van mijn kandidaten deze film ga aanbevelen, met een paar goede kijkopdrachten.

Advertenties

About this entry