Benedictijnen

Abdij Sint Benedictusberg in Lemiers, Zuid-Limburg

Om half vijf in de ochtend beieren de klokken. Ze zijn niet te negeren, je bent klaarwakker en dat is ook de bedoeling. Ten overvloede komt de gastenpater ook nog op je deur kloppen: “Benedictus Dominum” Wat antwoordde ik ook weer? “Alleluja amen!” Met slaperige ogen door nauwelijks verlichte gangen naar de bovenkerk. De broeders schrijden binnen en groeten het altaar en elkaar met eerbied. De Metten vangen aan. Alles wordt a capella gezongen in een eenvoudig gregoriaans. Mij ontgaat niet dat er een grote mate van routine is. Dag in dag uit houden deze monniken de gebedsdiensten op de vaste tijden. Metten, Lauden, Priem, Terts en Hoogmis, Sext, Noon, Vespers, Completen. Op hoogtijdagen extra missen. Als het gebedsuur aanbreekt -luid en duidelijk aangekondigd door de klokken- laten ze alles uit hun handen vallen en ‘spoeden’ zich -sommigen zijn op hoge leeftijd- naar de bovenkerk. Eenmaal maakte ik het mee dat een broeder (bijna) te laat was. Hij boog zich diep -dieper dan normaal- voor de abt. In de tijd tussen de gebeden werken de broeders. Een is beeldhouwer. Hij werkt in brons en in steen. Naast opdrachten van ‘buiten’ vervaardigt hij ook de zerken voor de broeders die het tijdelijke met het eeuwige verwisselden. Memento mori… Het klooster heeft een boekbinderij. Kostbare werken worden hier met zorg gerestaureerd. Verder heeft het klooster zelf dagelijks onderhoud nodig en worden huishoudelijke taken vervuld. Aan de moestuin kwamen ze nauwelijks meer toe, dat was te zien. Ook de gezamenlijke maaltijden, sober en goed, brengen ze zwijgend door terwijl een broeder voorleest uit een stichtelijk werk of de bijbel. Slechts een half uur per dag spreken ze met elkaar, verder brengen ze hun leven zwijgend door. Een enkele keer is er bezoek van familie of gaat een broeder op reis. Broeders die werkzaam zijn in het pastoraat in de omliggende parochies reizen en spreken natuurlijk wel.

Wat drijft een man om voor zo’n leven te kiezen? Waarom zou je alles wat je hebt geven om deze ‘eeuwige’ cyclus voortgang te doen vinden? Het kostte mij moeite om me in het ritme te voegen, het is een stevige discipline. Wat me benauwde was het perspectief. Pas bij uitblazen van de laatste adem komt de molen tot stilstand.

Aan de andere kant: wat ik in mijn vrijheid najaag en probeer te realiseren, is dat achteraf bezien al de moeite die ik er voor doe waard? Nee. De broeders houden me een spiegel voor. De leefregel van Benedictus is al lang aan zijn opmars begonnen, buiten het klooster. In het bedrijfsleven heeft men er de waarde van ingezien. Het is een uitstekend instrument tot self management. Ik pas ook elementen toe in mijn eigen leven en werk. Met regelmaat pak ik de leefregel van Benedictus er even bij. Er spreekt nuchterheid en mildheid uit. Het is niet bedoeld als knellend harnas maar als richtingwijzer voor een geregeld leven. Maar het heeft een doel. Dichterbij God leven.

Advertenties

About this entry