Langzaam leren

Tijd is geld

Laat ik beginnen met het volgende citaat: “We are far enough into this crisis to express our dissatisfaction on how governments have managed it-with no risk assessment, no consultation, no coordination, and no leadership. This crisis is costing airlines at least $200 million a day in lost revenues and the European economy is suffering billions of dollars in lost business. In the face of such dire economic consequences, it is incredible that Europe’s transport ministers have taken five days to organize a teleconference,” said Giovanni Bisignani, IATA’s Director General and CEO.”

De vliegmaatschappijen zijn boos vanwege het trage tempo waarin Europese ministers tot overleg en tot besluiten komen. De ministers zelf geven toe dat het vliegverbod (achteraf) te rigide was. Bisignani verwijt de Europese ministers dat ze hun beleid niet baseerden op feiten en cijfers. Die zouden aangeleverd moeten worden door Eurocontrol en door de negen Volcanic Ash Advisory Centers, waarvan die in Londen en Toulouse in dit geval van belang zouden zijn. Uiteraard begrijp ik het ongeduld van Bisignani. De vliegmaatschappijen lijden gigantische verliezen. En niet alleen zij. De Europese economieën zouden blijvende schade oplopen, de werkgelegenheid (toch al onder druk) zou verder worden aangetast…  De ontstane woede is dus niet verwonderlijk. Maar er wordt wel geredeneerd met wijsheid achteraf. er landen nu vliegtuigen op Schiphol die in schone zones hebben gevlogen, waar zich as op het toestel bevindt.

Wat mij bevreemdt is dat we onszelf geen tijd meer gunnen om iets te leren. De economische belangen zijn zo groot dat er risico’s moeten worden genomen. De autoriteiten wordt verweten dat ze gebrek aan daadkracht tonen. Ze kunnen die daadkracht niet tonen omdat ze niet over de adequate kennis beschikken. Door de werking van de vrije markt, door de moordende concurrentie heeft niemand meer tijd om er eens rustig voor te gaan zitten. Tijd is letterlijk geld geworden. Tijd is onbetaalbaar geworden. Maar daaraan heeft de tijd zelf geen schuld.

Waarom is tijd zo kostbaar? Waarom gunnen we onszelf geen tijd? Waarom moet alles vandaag de dag onder tijdsdruk staan? Dit gebrek aan tijd komt ons nu al duur te staan. De volksgezondheid heeft ernstig te lijden onder de ratrace die we onszelf bezorgen. In feite maken we de tijd hierdoor nog duurder. Want door de uitval moeten minder mensen in dezelfde tijd dezelfde klus klaren en daarbij ook nog geld ophoesten voor hen die (tijdelijk) buiten het arbeidsproces zijn beland, door bijvoorbeeld een burn out. Niemand lijkt in staat deze spiraal te doorbreken, iedereen wijs naar een ander.

Onthaasting, de economie van het genoeg, verduurzaming… er zijn signalen die een kentering in ons denken markeren. Een groeiend aantal mensen wordt wakker en verzet zich stilaan tegen de onmenselijke mallemolen die we hebben gecreëerd. Vaak door schade en schande hebben ze geleerd de tijd te nemen. Om te ontdekken dat bijvoorbeeld biologische groente langzamer groeit maar  wel meer voedingsstoffen bevat. En het milieu minder belast. Dat je moet wachten met rekenonderwijs tot een kind er aan toe is. Eerder heeft geen zin en werkt zelfs averechts. Het zal tijd kosten om de vaart er uit te halen. En wederzijds vertrouwen. Onze samenleving die haar idealen in de haast is kwijtgeraakt moet ze hervinden. Want zonder gaat het niet. Of we nog op tijd zijn? De tijd zal het leren.

Advertisements

About this entry