Les Amants du Pont Neuf

Julliette Binoche is een van de actrices die ik het meest bewonder. Ik vind dat zij de rollen die ze speelt intens en treffend raakt, of het nu luchtig is, zoals in Chocolat, of bijna alledaags, zoals in Le Voyage du Ballon Rouge, of zwaar, zoals in Trois Couleurs Bleu. De serieuze rollen gaan haar wel beter af. In de loop der jaren is ze meer naturel gaan spelen, blijft ze mijns inziens dichter bij zichzelf. Als ze zich opwindt of kwaad maakt vind ik haar op haar mooist!

In Les Amants du Pont Neuf ontmoeten we haar als zwerfster, Michèle, die optrekt met Alex, ook een zwerver die met vuurspuwen wat geld bij elkaar bedelt. De twee krijgen een heftige relatie. Carax, de regisseur zorgt voor een uitstekende fotografie, waardoor de enscenering van hun relatie indringend is. Het leven van een zwerver in Frankrijk is vernederend. We kijken naar een romance, maar ervaren hoe het leven verre van romantisch is. De relatie is complex en ongezond. Michèle gaat te gronde aan haar voortschrijdende blindheid, Alex negeert het, kan niet anders omdat hij zelf het hoofd net boven water houdt. Michèles ouders zijn naar haar op zoek en in een wanhoopsdaad worden overal in Parijs posters met een noodkreet opgeplakt. Als Alex ze ziet slaan bij hem de stoppen door: hij valt de plakker aan en steekt zijn auto met posters in brand. Michèle verdwijnt uit zijn leven en duikt pas weer op als ze genezen is. Ze wil hem wel ontmoeten, maar niet meer terug in zijn, in hun vroegere leven. Alex kan daar niet uit: hij duwt haar de Seine in en springt haar na.

Aanvankelijk viel ik hem hard. Wat een egoïst! Maar nader bekeken is dat toch voorbarig. Michèle overleefde haar zwervend bestaan toch dankzij het feit dat zij Alex tegenkwam en zich aan hem vastklampte. Ze wilde voor hem zorgen, hem veranderen, over hem moederen. En alleen daardoor had ze moed om verder te leven, te vechten. Voor Alex was het van meet af aan knellend. Dat verklaart zijn hoekigheid, zijn hardheid ten opzichte van haar.

Michèle kon alleen een stap verder komen door zich weer los te maken van Alex. Haar terugkeer, hoe voorlopig ook, is zorgelijk. Kan dat? Vrijblijvend je verleden opzoeken? Krijgt het niet opnieuw greep op je? Ben je opnieuw in staat om je los te maken, je te bevrijden?

De film levert tal van vragen op. Waar staat de groeiende blindheid symbool voor? Is de rijke genezen vrouw wel de echte Michèle? Staat het vuur nog ergens symbool voor? Carax mocht de brug gebruiken voor zijn opnames omdat die op dat moment gerestaureerd werd. Is het een metafoor, een brug in restauratie?

De complexe opbouw van de film door Carax maakt de fim alleen al het bekijken waard. Het spel van Binoche en Lavant nog eens extra!


About this entry