Twee collega’s

Een collega vroeg of hij mocht opduiken in mijn blog. Hij weet zelf natuurlijk wel dat het zo niet werkt. Hij bekende dat hij in mijn omgeving vaak gek of interessant probeert te doen in de hoop dat ik hem zal vermelden. Hij is interessant (en gek) genoeg om over te schrijven, dat is het niet. Maar ik schrijf anders: iets (niet iemand) moet zich aan mij opdringen, dan lang in de week liggen en dan komt er hopelijk een tekst.

Over een andere collega zou ik wel spontaan willen schrijven, maar ze heeft het liever niet. Ze doet me vaak denken aan dat lied van Acda en De Munnik: “Ze maakt het verschil”. Ik denk dan aan de volgende strofe:

Ze is geen hitrefrein dat van de steigers klinkt

Niet de allerduurste wijn die je zonder kater drinkt

Geen bloementuin in bloei

Niet 1 uit duizend nachten

Geen uitgestoken hand, niet het eind van al m’n wachten

Het lied is niet zo complimenteus, het gaat om een gewone vrouw, die zich juist niet onderscheidt van anderen. Is dat nu juist niet wat vrouwen wel willen, zich onderscheiden? Ik schroom dus om haar te vergelijken met de vrouw uit dat lied. Maar het is ongelofelijk knap geschreven, het is een liefdesverklaring. Zover wil ik wat haar betreft ook weer niet gaan. Het brengt haar in verlegenheid. En mijn hart is al van mijn lief. En ik ben monogaam.

Toch maakt zij weldegelijk het verschil. Door haar oprechtheid en haar zachtheid maakt zij haar omgeving menselijk. Het is goed toeven in haar nabijheid. Ze uit haar mening bedachtzaam en duidelijk. Ze schuwt het niet je te corrigeren als zij daar aanleiding toe ziet. Ze haalt het goede in je boven. Ik wil dit wel graag over haar gezegd hebben.

En over hem? We zullen zien, we zullen zien. Er valt vast wel over hem te schrijven. Maar dan moet ie wel gewoon gaan doen…

Advertisements

About this entry