Basel

25 januari 2006, Utrecht Centraal, de Citynightline loopt binnen en ik nestel me in zo’n relaxstoel. We zoeven door een donker landschap. Rond de Duitse grens worden vooral vreemdelingen het hemd van het lijf gevraagd. Als EU-er heb ik weinig te vrezen. Zo tegen Koblenz wordt het leuk: het sneeuwt en niet zo’n beetje ook. Hoe zuidelijker hoe dikker het pak. Daar ging ik niet voor, maar het is een aardige toegift. Tegen zevenen stap ik uit op Basel SBB. Forenzen schuifelen naar hun werk, verkeer rijdt stapvoets, alle geluid wordt gedempt door de sneeuw die blijft vallen. Ik loop in de richting van de Altstadt en laat het verkeer achter me. Door de steegjes omhoog naar de Münster, langs zorgvuldig gerestaureerde panden. De bronnen stromen, zomer en winter. Het is best koud, dus ik zoek een Imbiß om eens lekker te frühstücken, hete koffie, croissants en ik word weer warm. Langzaam ontwaakt de stad. Op het pleintje voor het oude raadhuis (Jugendstil) kan ik allerlei biologische etenswaar kopen, groente, kaas, worst, honing. De binnenstad is niet groot, dus alles is op loopafstand. Ik laat de stille stad (geen weldenkend mens gaat met dit weer voor z’n plezier naar buiten) op me inwerken. Prachtige fresco’s, mooie ommegangen, kleurige beelden en sneeuw. Opnieuw bij de Münster met zijn Romaanse uitstraling, liefdevol gerestaureerd in een roodbruine steen, die zelfs in de kou warm aandoet. De Romaanse gezichten stralen levensvreugde uit: de ogen ver uiteen, hoge jukbeenderen, grote koppen en beknopte lichamen, volledig lak aan perspectief of welke verhouding dan ook, maar mooi!
Al is de kerk nog maar net open, toch ben ik niet de eerste en enige. Er lopen al wat toeristen te dwalen door dit eeuwenoude Godshuis. Het schip heeft een vriendelijke open ruimte en loopt uit op een verhoogd koor. Daaronder is een grote crypte met resten van fresco’s. De gebeeldhouwde pilaren zijn stuk voor stuk juweeltjes. In deze kerk ligt een illustere landgenoot: Desiderius Erasmus van Rotterdam. Ik vergeet de tijd en de kou, ik blijf nog even…


About this entry