…ntje Beton


“…neer! …ntjebeton!”
We liepen op het Neude in Utrecht, zonning en koud. Komt een ventje aangerend, rode jas, rode wangen. Hij schuift een groene collectebus vooruit. Vijf jaar schat ik hem. “Wat is er?””Geld voor Jantje Beton! Krijg jij een sticker!” “O, goed werk! Heb je al veel mensen gehad?” Hij knikt driftig, kijkt al vast rond, op zoek naar een volgend slachtoffer. Ik laat geld in de gleuf glijden. Hij heeft de sticker al klaar en plakt hem op mijn hand. “Succes!”, roep ik nog. “Succes!”, roept hij terug. Hij draaft op een ander af. “Meneer! Jantje Beton!” Onweerstaanbaar is ie.

Waarom is ie onweerstaanbaar? Omdat ie er in gelooft. Omdat ie opgaat in wat hij doet. Het is zo simpel: je roept ‘Jantje Beton’ ,mensen staan stil en trekken hun portemonnee. Je houdt de bus voor ze klaar en plakt een sticker op hun hand. Zo doe je dat! Geven is leuk. En dubbel zo leuk als de ontvanger er lol in heeft en onvermoeibaar fondsen werft. Het gaat hem om het spel en de knikkers zijn bijzaak.

Zou dat schelen? Als we van geven en ontvangen een prachtig spel zouden maken waarbij de knikkers bijzaak zijn? “Het is zaliger te geven dan te ontvangen.” Jezus zou die uitspraak gemunt hebben. Er is een manier om er achter te komen. Door het te doen. En hoe royaler de gift hoe groter de kick. Geloof me!

Advertisements

About this entry