The Devil wears Prada

Een echte vrouwenfilm, zo op het eerste gezicht. Het gaat over mode, de actrices Meryl Streep en Anne Hathaway, het plot… geen man die daar naar gaat kijken. Maar dan mis je wel iets. Want onder dit verhaal zit een ander verhaal dat zonder meer de moeite waard is. Amanda is een ietwat linkse journaliste die in het grote New York haar geluk beproeft en zonder het zich te realiseren in een wereld terecht komt die ze verafschuwt: de wereld van de haute couture. Het blijkt een slangenkuil. Haar wordt het voordeel van de twijfel gegund door de hoofdredactrice Miranda Priestly. Miranda betekent zoveel als ‘daar moet je van houden’. Ironie: zij is een personificatie van de duivel en put een wreed genoegen in het vernederen van haar ondergeschikten. Het gekke is: die laten zich dat aanleunen. Ondertussen is het blad Runway een standaard in de modewereld (a beacon of hope). Aanvankelijk trekt Amanda zich weinig aan van de schimpscheuten en vernederingen. Maar ze is te ambitieus om voortdurend onderschat te worden. Ze slaagt erin om haar meerdere het in alles naar de zin te maken en haar zelfs een stap voor te zijn. Natuurlijk wordt de lat steeds hoger gelegd. Ze werkt zich op, zelfs ten koste van haar collega. Doordat ze zich totaal onderwerpt aan haar alles eisende bazin, verwaarloost ze haar partner en haar vrienden en vervreemden ze van elkaar. De dwingende ringtone verstoort iedere conversatie en eist haar telkens helemaal op. In de film worden voortdurend uitspraken gedaan door verschillende collega’s die de kijker duidelijk maken hoever Amanda heen is. Zelf merkt ze het niet. In Parijs gaat ze vreemd: een illustratie van haar verraad aan haar oorspronkelijke waarden. Tegelijk gaat ze in haar loyaliteit aan haar chef tot het uiterste. Ze is een slaaf van deze duivelin geworden. Als deze haar de ogen opent voor de positie waarin ze verkeert blijkt ze toch de kracht te hebben om met dit leven te breken en terug te keren. Het eind is wat flauw, typerend voor een feel good movie.

Wat kan je met deze film? Het lijkt me een uitstekende film voor mensen die zich willen afvragen waar ze in hun werk, in hun leven mee bezig zijn. Wat overkomt je als je je identificeert met Amanda? Wie is in jouw leven de Miranda of de Emily? Wat doet jouw werk met je? Waar ga jij vreemd als het gaat over je idealen en principes? En tenslotte: hoe creëer jij een breekpunt? Bekijk de film een paar keer met steeds een andere kijkopdracht.

Trouwens, Amanda betekent liefelijk, beminnelijk…


About this entry