The Truman Show

Alleen zijn voornaam al: Truman. Een voor de hand liggende woordspeling. De hoofdpersoon is de enige echte in de hele show. Alles, maar dan ook alles in zijn leven is geënsceneerd. Het plaatsje Seahaven, gebouwd in een enorme bel, zodat het weer zelfs kunstmatig is. Zijn werk, zijn buren, zijn vrinden, zijn vrouw, alles geacteerd. Bij zijn geboorte gekocht door een televisiemaatschappij. Christof is de directeur/producent, Christof waant zich de schepper van Trumans leven. 5000 camera’s houden Truman voortdurend in de gaten en met die beelden wordt een televisieshow geproduceerd waarbij de kijker het idee heeft dat hij 24 uur per dag iemands leven kan meemaken, waarbij geen detail onontdekt blijft. Christof is zo zeker van zijn zaak dat hij zelfs vooraankondigingen doet van een scheiding, een nieuw huwelijk en een kind van Truman. Hij laat zich leiden door reacties van het publiek en uiteraard door commerciële overwegingen. Het begint allemaal heel ‘onschuldig’. Je bent geneigd als kijker dit gebeuren het voordeel van de twijfel te geven. En de eerste uitglijders van het productieteam vind je wel spannend. Gaandeweg realiseerde ik me wat het voor Truman moet hebben betekend om te ontdekken dat je hele leven en je hele leefomgeving volstrekt fake is. Het lijkt me vooral bij relaties schokkend en levensbedreigend.

Wat ik verder ook van de kwaliteit van de film vind of van het plot of van de acteerprestaties, de film kan goed fungeren als spiegel voor mijn eigen leven. Liggen bij Truman de manipulaties er duimendik bovenop, in mijn eigen leven is dat toch een stuk subtieler. Waar het bij Truman lijkt te ontbreken aan zelfmanipulatie, zie ik dat bij mij voortdurend spelen.
Het is de moeite waard om de verschillende relaties die in de film worden uitvergroot eens in je eigen leven onder de loep te nemen. Trumans vrouw Meryl, door Laura Linney, is een heuse nachtmerrie. Haar uitstekend gespeelde gebrek aan professionaliteit is een blikopener. Welk spel spelen partners in hun relatie en welke belangen denken ze allemaal te moeten bedienen? Als zij tijdens en echtelijke ruzie plotseling reclame gaat maken voor een bepaald merk cacao wordt dat mooi verbeeld.
Tenslotte: Truman stapt uit, Christof kan het niet voorkomen. Lijkt me een leuke opdracht: hoe stap jij uit een leven waarin jij teveel fake ervaart?
Of: uitstappen? Veranderen zul je bedoelen!
DVDtje kijken? Aangenaam hard werken!

Advertenties

About this entry