De Brug

London 050919-24 006_2

Regelmatig gebruik ik de fabel van De Brug van Friedman. Mijn kandidaten krijgen de opdracht mee om te bedenken wie de man is die over de balustrade van de brug springt en aan het touw komt te hangen. De opdracht blijkt niet mee te vallen. De meesten komen niet direct op het idee dat ze zichzelf het touw in handen drukken en het de reiziger onmogelijk maken zijn reis naar verandering voort te zetten. En als ze het dan doorkrijgen zien ze nog niet direct welke mechanismen er gehanteerd worden om veranderingen te blokkeren.
Ik concentreer me dan op het touw. ‘Waar is het van gemaakt?’ ‘Waar is jouw touw van gemaakt?’ Er zijn veel soorten touwen die gebruikt worden. Soms is het meer dan een touw. Zelfbeeld kan zo’n touw zijn. Hoe denk je over jezelf, welk beeld heb je je over jezelf gevormd? ‘Dat gaat mij nooit lukken.’ ‘Daar heb ik de capaciteiten niet voor.’ ‘Dat zie ik mezelf niet doen.’
Je religieuze overtuiging, ook zo’n touw. ‘God heeft me deze plaats gewezen, dat geloof ik.’ ‘Ik geloof niet dat God dat zou goedkeuren, als ik dat ga doen.’ ‘Wij christenen doen dat soort dingen niet.’
Je kunt tal van andere touwen bedenken. ‘Wat zullen ze wel niet denken als ik…’ “Eigenlijk houd ik niet zo van veranderen…’ ‘Het voelt niet direct goed als…’ ‘En als het nou verkeerd uitpakt?’
Ik zal de laatste zijn die ontkent dat het spannend en eng is en ook de laatste die ontkent dat het kan mislukken. Ik houd mijn kandidaten wel voor dat als ze het bij het oude laten dat wel kan gaan knagen. Je hebt een kans (niet de kans) laten glippen om iets aan je situatie te veranderen.
Soms ‘helpen’ de omstandigheden. Je wordt ontslagen en staat op straat. Ongewild is je situatie veranderd. Je ervaart het logisch als een verslechtering. Heb je het lef of het inzicht (of beide) om er zodanig verandering in te brengen dat het een positieve wending krijgt? Zelf ervaar ik mijn stap naar het zelfstandig ondernemerschap zo. Het duurde even voor het inzicht gerijpt was dat dat een (betere) mogelijkheid was. Als kind was me meegedeeld dat ik geen zakelijk inzicht had. ‘Dat is niks voor jou.’ Ik geloofde het. Naar nu blijkt ten onrechte. Dus ik bungelde aan het touw (mijn ‘onzakelijk’ zelfbeeld) onder de brug en belette de reiziger in mijzelf om op weg te gaan naar verandering. De verandering kwam tot stand omdat ik het touw losliet.

Advertenties

About this entry