Mediteren in Groß Sankt Martin

Stilte in Groß Sankt Martin

Terwijl Keulen zich warmloopt om uitbundig Carnaval te vieren (het is een van de grootste carnavalsfeesten ter wereld) zijn een man en een vrouw in diep gebed verzonken. Het zijn leden van de Gemeinschaften von Jerusalem, een orde die de contemplatie zoekt in de woestenij… van de stad!

In de linkerabsis van de kerk ligt een kleed op de vloer. Een man in een crèmekleurige pij zit op een knielbankje. Minutenlang verroert hij zich niet. Dan buigt hij zich langzaam naar voren, in de richting van een reliekschrijn. Schuin achter hem zit een vrouw, ook in een crèmekleurige pij en met een witte hoofddoek om, roerloos in gebed. Ik neem plaats in de rechterabsis en breng mezelf tot stilte. De tijd verstrijkt, de stilte wordt tastbaar. Buiten roept en zingt een kind, hier binnen nauwelijks hoorbaar. De harmonie van het gebouw, de balans tussen de rechthoekige kerkzaal en de drie absides rond de viering, de lichte muren, de kleine hoge ramen, de leegte, alles werkt mee aan een sfeer van verstilling en aandacht. Al komt zo nu en dan een bezoeker de kerk binnen, de rust wordt niet verstoord, de stilte valt weer. Dan staat de man op, buigt zich nog eenmaal in de richting van de reliekschrijn en loopt weg, het knielbankje in de hand. De vrouw blijft achter. Ze buigt zich langzaam voorover. Na een poos richt ze zich weer op en blijft rechtop zitten. Haar ogen zijn al die tijd gesloten. Ik verlaat de kerk, het moment blijft me bij.


About this entry